diumenge, 2 de novembre del 2008

la meva finestra

todo es azul.
cornisa
tejado
nube
gato
mi papel impregnado de conciencia.

de peus a terra

Les prediccions, que feien pinta d'encertades, em deien que avui hauria de ser un dia gris com la resta dels últims dies.
Per sorpresa, m'omplen uns caminets de sorra calenta i vapor de vida sobtat que em fan dir-li al món bon dia i res no importa tant com volem fer-nos creure. Així que, senzillament, em determino a començar coses, com sempre, però amb intenció d'acabar-les. I amb un somriure que ningú veu.

La nit de divendres va ser determinant: "qui es tatua avui?"

divendres, 31 d’octubre del 2008

una hora menos

Y sin aviso
llega el invierno.
Todo es frío y siento el hielo
que me atonta y me hace escarcha.
Frunzo el ceño, encurvo el alma
de mi espalda a los bolsillos.

Ojos rojos y amarillos,
pies en botas que son charcas,
todo el día a dentelladas
arrancando horas al tiempo
mientras siento que mi cuerpo
estará muerto mañana.

En silencio,
llueve invierno, sin aviso.

Y lluevo.

dijous, 30 d’octubre del 2008

Ktar-6

Tan bonita eres,
tanto,
que me cago en mi manía de mirarte
porque duele como alambre
dulce y sucio y oxidado.

Siento que se clava erecto
este puto hierro infecto
y escuchando confidencias sufro el agrio anonimato.

Tanto,
que me acompaño de ausencias
y me arrastro hacia lugares
a los que antes iba andando.

Tanto, y tan distante,
que me cago en mi manía de esperarte
porque duele como alambre,
como hambre no saciado.

Entonces juegas a mirarme
y luego miras a otro lado
y luego nada
y luego algo,
juego amargo,
a veces sangro.
Hablo con tacto
y sonrío mucho

pero me mancho
y me jode tanto...

dimecres, 15 d’octubre del 2008

sorte da lua

cuando se omiten las palabras
y todo queda en el aire.



así










.

dissabte, 11 d’octubre del 2008

8-9-8

me molan los bichos. y las bolas peludas que se pegan a los pantalones y a los perros, que parecen bichos pero son plantas.

pienso escribir una novela de bolsillo ahora mismo, y si alguien se atreve a impedirlo, morirá. Y punto. Joder, gracias a Pachamama que os tengo a vosotras. A veces me da por olvidarme de lo polimórficamente polivalentes que sois. Polimórficamente perversas, chistosas y profundas. Polimórficamente trágicas.

Pero es que cuando me pongo trágica, no hay quien me pare, como cuando me pongo absurda. El problema es que cuando estoy en período tragicoprofundo (tragicoprofágico), parece ser que no me acuerdo de las absurdeces que en otro momento llegan a infestar mi mente de manera casi preocupante.

Me encantan los reencuentros.

divendres, 10 d’octubre del 2008

procesando aterrizaje

vale, me dispongo a volver.
poco a poco, por favor.
poco a favor al volver.

disponer, resituar.
vale poco este trozo
de
mi
ser.