dilluns, 10 de novembre del 2008

por lo menos una hora

Abandonar la cama con inevitable dramatismo. Como quien nace, pero con consciencia de lo que supone salir allí fuera.
Como quien es parido.

Sentarse durante siglos en la misma posición con la vista fijada en nada. Pensando.
Mojar el panetone en la leche.
Semiestornudar, pero sí pero no y quedarse a medias.
Calcetines antibalas.
El calor de un palestino.
Estrenar abrigos viejos.
Mejillas curtidas por ciertos vientos impertinentes
pero vitales.

La sangre.
La sangre que circula. Sigo viva.

Llega el frío (vuelve) y yo me río.

divendres, 7 de novembre del 2008

a lápiz desde el suelo

Lo cierto es que este cúmulo de sensaciones es algo casi mágico. Más que cualquier dopaje, mucho más. Que me como una sonrisa, como si fuera un gajo de algo, y me recorren agujas vibrantes por todo el cuerpo. Que me anulo y no sé pensar. Que sólo soy pensamiento y nada más. Que me pierdo y me da igual. Y venga hablar, venga hablar... y a hacer cosas, y a no poder dormir. Lo calificaremos de sensación curiosa, por lo menos. Cómo coño pretenden que en este estado me disponga con resignada aceptación a esperar un tren? Si todo esto es la fiesta, si yo soy la fiesta, joder! Soy la fiesta trémula, que no hay manera de esperar, sino que desespero y ni siestas ni noches de calma.
Faltan 12 minutos.

diumenge, 2 de novembre del 2008

la meva finestra

todo es azul.
cornisa
tejado
nube
gato
mi papel impregnado de conciencia.

de peus a terra

Les prediccions, que feien pinta d'encertades, em deien que avui hauria de ser un dia gris com la resta dels últims dies.
Per sorpresa, m'omplen uns caminets de sorra calenta i vapor de vida sobtat que em fan dir-li al món bon dia i res no importa tant com volem fer-nos creure. Així que, senzillament, em determino a començar coses, com sempre, però amb intenció d'acabar-les. I amb un somriure que ningú veu.

La nit de divendres va ser determinant: "qui es tatua avui?"

divendres, 31 d’octubre del 2008

una hora menos

Y sin aviso
llega el invierno.
Todo es frío y siento el hielo
que me atonta y me hace escarcha.
Frunzo el ceño, encurvo el alma
de mi espalda a los bolsillos.

Ojos rojos y amarillos,
pies en botas que son charcas,
todo el día a dentelladas
arrancando horas al tiempo
mientras siento que mi cuerpo
estará muerto mañana.

En silencio,
llueve invierno, sin aviso.

Y lluevo.

dijous, 30 d’octubre del 2008

Ktar-6

Tan bonita eres,
tanto,
que me cago en mi manía de mirarte
porque duele como alambre
dulce y sucio y oxidado.

Siento que se clava erecto
este puto hierro infecto
y escuchando confidencias sufro el agrio anonimato.

Tanto,
que me acompaño de ausencias
y me arrastro hacia lugares
a los que antes iba andando.

Tanto, y tan distante,
que me cago en mi manía de esperarte
porque duele como alambre,
como hambre no saciado.

Entonces juegas a mirarme
y luego miras a otro lado
y luego nada
y luego algo,
juego amargo,
a veces sangro.
Hablo con tacto
y sonrío mucho

pero me mancho
y me jode tanto...

dimecres, 15 d’octubre del 2008

sorte da lua

cuando se omiten las palabras
y todo queda en el aire.



así










.